Parafia Matki Bożej Bolesnej

KILKA MYŚLI NA TEMAT PARAFIALNEJ RADY DUSZPASTERSKIEJ

Opierając się na dokumentach Kościoła możemy mówić o radzie duszpasterskiej jako o żywej i dynamicznej grupie osób należących do Kościoła, która nie jest ani poza ani ponad wspólnotą parafialną ale stanowi jej integralną część. Jest wyrazem wiary tej wspólnoty i jej misyjnego zapału.

Byłoby błędem widzieć radę duszpasterską jedynie jako organ organizacyjno-administracyjny parafii, jedynie jako grupę koordynującą wszystkie funkcjonujące we wspólnocie grupy i ruchy kościelne. Rada duszpasterska nie może też być pojmowana jako miejsce podejmowania decyzji w oparciu o „demokratyczne” głosowania, które byłoby niejako w opozycji czy jako alternatywa w stosunku do decyzji i wytycznych hierarchii.

Rada duszpasterska jest w zamierzeniu jasnym znakiem jedności i komunii eklezjalnej, miejscem spotkania i duszpasterskiego działania. Reprezentuje całą wspólnotę parafialną poprzez komunię wiary oraz bogactwo i różnorodność istniejących w parafii charyzmatów i powołań. Oznacza i wyraża komunie wszystkich wiernych między sobą a także jedność parafian ze swym pasterzem – proboszczem. Jest jednocześnie narzędziem wzrostu tej komunii, gwarantując wszystkim parafianom możliwość bycia współodpowiedzialnymi za Kościół i Jego misję w świecie. Jest też miejscem w którym łączą się wszystkie charyzmaty i osobiste dary (które winny być przeznaczone do służby na rzecz innych), a jednocześnie miejscem, gdzie dociera echo trosk, potrzeb i pragnień całej wspólnoty parafialnej. Rada parafialna realizuje swą misję wsłuchując się – z jednej strony w głosy dochodzące z różnych stron wspólnoty a z drugiej – w boże natchnienia płynące z uważnej lektury Słowa Bożego.

Nie należy zapominać, że duszpasterska rada parafialna, odpowiedzialna za wzrost komunii we wspólnocie parafialnej jest jednocześnie powołana do przypominania wszystkim parafianom o przynależności do Kościoła katolickiego, czyli powszechnego. O fakcie otrzymania od Pana podwójnego zadania: troski o duchowy wzrost parafii (misja ad intra) oraz o misji bycia znakiem bożym dla innych ludzi (misja ad extra).

Rada duszpasterska winna być organem reprezentującym wszystkie rzeczywistości parafii dlatego musi być wybrana przez wiernych. Nie może to być grupa osób mianowanych z jakiegoś powodu jedynie przez proboszcza. Jednocześnie trzeba podkreślić, że rada duszpasterska reprezentując całą wspólnotę jej nie zastępuje! Wręcz przeciwnie: szanuje kompetencje i opinie każdej grupy parafialnej i każdego parafianina. Gdyby z jakiegoś powodu urwał się dialog i zabrakło łączności między radą a pozostałymi parafianami wtedy radzie duszpasterskiej groziłaby izolacją i przestałby spełniać w parafii powierzoną jej misję bycia „sakramentem komunii”.

Celem, do którego trzeba dążyć tak w życiu parafii jak i w funkcjonowaniu duszpasterskiej rady parafialnej nie jest dążenie do jednolitości, do identyczności wszystkich wiernych ale do jedności w różnorodności, do komunii, która szanuje osobiste charyzmaty i dary każdego parafianina. Z racji swej natury rada duszpasterska jest miejscem spotkania i komunii ludzi w różnym wieku, o różnym wykształceniu, pochodzeniu społecznym, wychowaniu, zawodzie, itd., którzy zbierają się, aby wspólnie budować, wzajemnie ubogacać się posiadanymi darami wsłuchując się w natchnienia Ducha Świętego. I choć każdy uznaje własne ograniczenia i braki, to jednak winien starać się unikać wszelkiego narzucania opinii i mówienia z pozycji kogoś bardziej doświadczonego, lepiej przygotowanego, itp. Chodzi po prostu o to, by nie używać rady duszpasterskiej jako płaszczyzny do afirmacji samego siebie, do samorealizacji. Oczywiście, ideałów nie ma i w praktyce, można zaobserwować w łonie rady duszpasterskiej pewne trudności. Dotyczą one jednak nie tyle braku chęci do współpracy ile braku pełnej otwartości na opinię, która jest odmienna od mojej i braku akceptacji drugiej osoby gdy chodzi o konkretną z nią współpracę.

Do rady duszpasterskiej należą: kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz świeccy, czyli cały lud Boży z zachowaniem różnic istniejących wewnątrz Kościoła. Przez nią (radę) realizuje się współpraca i współodpowiedzialność całego Ludu Bożego za decyzje dotyczące życia wspólnoty parafialnej. Poczucie odpowiedzialności jest podstawowym warunkiem bez którego nie będzie można podjąć żadnych zadań duszpasterskich dotyczących parafii. Warto tu podkreślić, że rada duszpasterska nie będzie w stanie sama z siebie budować wspólnoty i przekazywać ducha jedności, jeśli tego ducha nie będzie wcześniej w każdym z jej członków.

Prawdziwa odpowiedzialność nie jest czymś, do czego dochodzi się z łatwością: nie możemy zapominać o grzechu pierworodnym, o skłonnościach do egoizmu i osobistych słabościach.

Kończąc te część refleksji warto dodać, że rada duszpasterska jako organ odpowiedzialnego uczestniczenia w życiu wspólnoty parafialnej zakłada koniecznie posiadanie przez wiernych pewnego poziomu świadomości przynależności do wspólnoty – parafii. Oznacza to, że parafianie winni czuć się czynnymi członkami Kościoła, uczestniczącymi w sposób odpowiedzialny w życiu parafii a nie jedynie niedzielnymi słuchaczami Liturgii Mszy św.